Kookkai Diary
 

 

 

 HOPE!!!

15 กันยายน 2554 

เวลา 00.03 
ณ.หมู่บ้านพราโรโล่, อิตาลี

 

คืนนี้กุ๊กไก่ต้องนอนกันสองแม่ลูก และป๊ะป๊า เพราะพี่คริสต้องไปทำงานมิเนรัลให้เสร็จ หลังจากที่ทำความสะอาดเสร็จแล้ว ก้อต้องขนกลับไปจัดเก็บไว้ในพิพิธภัณฑ์ เพราะต้องเดินทางขึ้นลงเขาพี่คริสเลยต้องค้างที่โน้นเลย ส่วนมัมก้อนอนโรงพยาบาล

ไดก่อนหน้านี้กุ๊กไก่เคยเขียนถึงมัมเรื่องที่มัมเป็นมะเร็ง และทำคีโม ทุกอย่างเหมือนจะดีขึ้น มัมไปตรวจผลเมื่อตอนต้นปี ก้อไม่เชื้อมะเร็งอีก แต่เมื่อไม่นานมานี้ ตั้งแต่กุ๊กไก่มาอิตาลีรอบที่แล้ว มัมมีอาการปวดใต้ท้องน้อยมาก บริเวณที่ปวดไส้ติ่งแต่ปวดทั้งสองข้าง ซึ่งอาการแบบนี้กุ๊กไก่เคยเป็นและเคยไปหาหมอ เกิดจากการปวดกล้ามเนื้อ ไม่มีอะไรน่ากลัว (ตอนนั้นหมอตรวจภายในให้ด้วย) หมอจึงให้ยาคลายกล้ามเนื้อมากินแล้วก้อหาย

กุ๊กไก่จึงคิดว่ามัมอาจจะเป็นเหมือนกุ๊กไก่เคยเป็น ก้อไม่ได้คิดอะไรมาก แต่มัมก้อไปหาหมอหลายรอบมาก หมอตรวจเลือด ตรวจโน้นตรวจนี้ จนล่าสุดหมอตรวจโดยการส่งกล้อง แต่ไม่สามารถส่องกล้องเข้าไปได้ เพราะมีบางช่วงของลำไส้ใหญ่ถูกกดทับจนปิดสนิท หมอจึงนัดผ่าตัดมัมด่วน ซึ่งกุ๊กไก่ได้รู้ก่อนหน้ามาอิตาลีแค่วันเดียว ว่ามัมต้องไปโรงพยาบาลเพื่อผ่าตัดในวันจันทร์ที่ผ่านมา หลังจากนอนโรงพยาบาล หมอตรวจเลือด รอผลเลือดและสรุปว่ามัมต้องทำการผ่าตัดวันนี้ ป๊ะป๊าไปตูรินหรือโตริโน่ (เมืองที่มัมอยู่โรงพยาบาล) ตั้งแต่เช้า หมอนัดทำการผ่าตัดตอนบ่าย 2 และช่วงเย็นปีแบร์พาน่นน่า (ยายซึ่งเป็นแม่ของมัม) และโจวานน่า แม่บ้านที่เป็นคนทำความสะอาดบ้านมัม ที่เป็นทั้งเพื่อนและเป็นทั้งลูกจ้างของมัม โจวานน่าจะเป็นคนนอนเฝ้ามัมในคืนนี้ เพราะหลังผ่าตัดทางโรงพยาบาลอนุญาตให้มีคนเฝ้าได้ 1 คน ซึ่งถ้าเคสปกติไม่รุนแรง ญาติไม่สามารถเฝ้าหรือค้างคืนกับคนป่วยได้

ทุกวันตั้งแต่มัมไปโรงพยาบาล น่นน่าจะมาอยู่เป็นเพื่อนกุ๊กไก่กับหมูน้อย มาตั้งแต่ 7 โมงเช้า อยู่จนถึง ทุ่มนึงทุกวัน น่นน่าอายุ 84 ปีแล้วแต่ยังแข็งแรง ทำโน่นทำนี่ตลอดเวลา มาถึงปุ๊บน่นน่าก้อทำการซักผ้า ทำความสะอาดโน่นนี่ แล้วก้ออยู่กับหมูน้อย ส่วนกุ๊กไก่ก้อได้ทำงาน กุ๊กไก่จะอยู่กับหมูน้อยเฉพาะช่วงให้กินนม ที่เหลือเค้าอยู่กับน่นน่า

วันนี้หลังจากน่นน่าไปโรงพยาบาลกับปีแบร์ก้อเหลือกุ๊กไก่กับหมูน้อยสองคน เราขึ้นมาหลับกันบนห้อง จนประมาณเกือบ 6 โมงเย็น พี่คริสโทรมา บอกว่ามีข่าวไม่ดี หลังจากหมอทำการผ่าตัดมัม ปรากฏว่าเจอมะเร็งที่ลุกลามไปทั่ว กุ๊กไก่ได้ยินแบบนั้นก้ออึ้งไปพักใหญ่พูดอะไรไม่ออก ซึ่งตอนนั้นสงสารพี่คริสมาก เพราะน้ำเสียงทั้งเครียด กลัว กังวล และเหนื่อยจากงานที่ทำทั้งวัน หลังจากวางหูจากพี่คริส กุ๊กไก่ก้อทำอะไรไม่ถูก ลุกขึ้นนั่งแล้วหันไปมองหน้าหมูน้อย จู่ๆ น้ำตามาจากไหนก้อไม่รู้มันไหลลงมาแบบไม่รู้ตัวเลย กุ๊กไก่นั่งนึกถึงหน้ามัมตอนที่ท่านมองหมูน้อย มัมรักหมูน้อยมาก มัมนั่งนับวันรอที่หมูน้อยจะมาอิตาลี แต่พอมัมรู้ว่าต้องไปผ่าตัดช่วงหมูน้อยมา มัมก้อร้องไห้ไปหลายรอบมาก กุ๊กไก่นึกถึงสายตา ท่าทางมัมเวลามองหมูน้อย ท่านมองด้วยความรัก ความหลง ความหวง ความเอ็นดู ท่าทางของมัมจะตื่นเต้น ตื้นตันตลอดเวลาที่มองหมูน้อย ยิ่งคิดน้ำตามันก้อไหลออกมาเรื่อยๆ ได้แต่ภาวนาขอให้ท่านอยู่รอดปลอดภัย กลับมาหาหมูน้อย มาหาคนที่ท่านรักและรอ..................


คนเก่งของคุณย่า
HOPE


 หลังจากนั่งร้องไห้สักพัก กุ๊กไก่รู้สึกเหงา ว้าเหว่ จับหัวใจ กุ๊กไก่เลยทิ้งให้หมูน้อยนอนหลับอยู่ แล้วก้อเดินไปหาส้ม (คู่สะใภ้คนลาว – ภรรยาของปีแบร์) ซึ่งบ้านอยู่ตรงข้ามกัน กุ๊กไก่กดกริ่งและบอกให้ส้มมาที่บ้านมัม
แล้วกุ๊กไก่ก้อกลับมารอที่ห้องเหมือนเดิม สักพักส้มก้อมา กุ๊กไก่ก้อเล่าให้เค้าฟัง เค้าอึ้ง แล้วมองหน้ากุ๊กไก่ แล้วพูดว่าไม่จริงมั้งพี่ กุ๊กไก่เลยตอบไปว่าพี่ก้อหวังว่ามันไม่จริงแหละน้อง จบประโยคกุ๊กไก่เราสองคนก้อพูดอะไรไม่ออกอีกเลย น้ำตามันไหลพร้อมกันทั้งคู่ ส้มเดินเข้ามากอดกุ๊กไก่แล้วก้อพากันร้องไห้...........

ป๊ะป๊ากลับถึงบ้านพร้อมปีแบร์และน่นน่าตอนเกือบ 3 ทุ่มแล้ว ทุกคนเศร้ามาก ป๊ะป๊ากินข้าวได้น้อยมาก ช่วงเวลากินข้าว ไม่มีใครพูดอะไรกันเลย กุ๊กไก่ก้อไม่กล้าถามอะไร เพราะกลัวต้องหยุดกินกลางคัน
หลังจากกินเสร็จป๊ะป๊าก้อเป็นคนเริ่มพูดว่า มัมต้องทำคีโมอีกรอบ และการผ่าตัดครั้งนี้ ไม่ได้เอาอะไรออก ซึ่งตอนผ่าตัดหลังจากหมอเจอมะเร็ง หมอก้อไม่ได้ตัดไม่ได้ทำอะไรเลย และมัมสามารถกลับมาบ้านได้ในอีก 10 วันแต่จะต้องทนเจ็บเหมือนเดิม และอาจจะหนักกว่าเดิม ซึ่งตอนนี้ความหวังทั้งหมดขึ้นอยู่กับการทำคีโมอีกครั้ง


คุณปู่กับคุณย่าและหลานตัวน้อย
HOPE

ป๊ะป๊าบอกว่ามัมและน่นน่ายังไม่รู้เรื่องนี้ ป๊ะป๊าจะเป็นคนบอกมัมในวันพรุ่งนี้เช้า กุ๊กไก่เชื่อว่ามัมจะต้องเข้มแข็งเหมือนที่มันเป็นและจะยอมต่อสู้และรับมือกับมันอีกครั้ง

 

ส่วนน่นน่า ทุกคนกลัวมาก ไม่มีใครกล้าพูดอะไร ต้องรอเวลาอย่างเดียว น่นน่าผ่านการสูญเสียมาครั้งนึงและท่านยังรับกับการสูญเสียนั้นไม่ได้แม้เวลาผ่านไปถึง 54 ปีแล้ว พี่คริสบอกว่าต้องทำตัวให้ปกติที่สุด อย่าให้น่นน่ารู้เด็ดขาด

กุ๊กไก่ได้แต่ภาวนาและหวังว่ามัมจะต้องปลอดภัยและกลับมาหาหมูน้อยได้เร็วๆ.....(น้ำตามันไหลเรื่อยๆ)



สุดที่รักของคุณย่า

 

HOPE







     Share

<< หมูน้อย 2 เดือนแล้วกั๊บปาร์ตี้หมู่บ้าน ---พาสปอตเล่มแรกของลูกหมู >>

 

 

 

 

 

 

 

Posted on Thu 15 Sep 2011 5:10
 

 
 
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

 

 

 
เป็นกำลังใจให้มัมของคุณกุ๊กไก่นะคะ กำลังใจจากครอบครัวจะทำให้ท่านเข้มแข็ง ต่อสู้กับโรคร้ายได้อย่างแน่นอนค่ะ
puikewhy   
Thu 15 Sep 2011 23:25 [4]

ขอให้คุนย่าผ่านเรื่องร้ายๆไปให้ได้นะพี่กุ๊กไก่
Ice   
Thu 15 Sep 2011 17:28 [3]

อ่านแล้วเศร้าค่ะกุํกไก่ เข้มแข็งนะคะเป็นกำลังใจให้ ขอให้มัมดีขึ้นไวไวนะคะ
นิตา   
Thu 15 Sep 2011 12:16 [2]

เป็นกำลังใจให้คุณปุ้ยนะคะ สู้ ๆ คะ ขอให้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีนะคะ
took   
Thu 15 Sep 2011 9:39 [1]
 



 

 

 

 











Site Meter