Kookkai Diary
 

 

 

 ลาก่อนมัม....(ตอนที่ 1)

ค้างเติ่งไม่ได้เข้าไดคลับเลย คิดไว้ว่าจะเขียนเรื่องมัมในวันสุดท้ายก้อไม่ได้เขียนสักที
มัมสิ้นลมอย่างสงบ ที่โรงพยาบาลโตริโน่ เมื่อเวลาบ่ายโมงกว่าๆ ของวันที่ 31 มีนาคม 2012
หลังจากที่ทรมานนานเป็นเดือนและไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เข้าโรงพยาบาลตอนต้นเดือนมีนาคม
ขอย้อนเล่ากลับไปก่อนมัมสิ้นลม
หลังจากวันที่กุ๊กไก่ หมูน้อย และพี่คริส เดินทางกลับมาอิตาลีในวันที่ 25 มีนาคม

กุ๊กไก่ก้อได้เจอมัมครั้งนั้นเป็นครั้งสุดท้าย
เพราะหลังจากนั้นกุ๊กไก่ก้อไม่มีโอกาสได้มาเยี่ยมมัมเลย เพราะต้องดูแลหมูน้อยที่บ้าน 
ส่วนพี่คริสก้อเวียนไปเวียนมาที่บ้านกับโรงพยาบาล ซึ่งอยู่ไกลกว่า 70 กิโลเมตร 
วันแรกๆ ป๊ะป๊าตื่นแต่เช้าแล้วก้อออกไปกับรถไฟ ล่วงหน้าไปก่อน ส่วนช่วงบ่ายพี่คริสก้อขับรถพาน่นหน่าไปเยี่ยม
ถ้าพี่คริสไม่กลับมาน่นหน่าก้อไม่มีโอกาสได้ไปเยี่ยมมัมในวันธรรมดา เพราะต้องรอปีแบร์หยุดงานเสาร์ อาทิตย์
ช่วงที่มัมอยู่โรงพยาบาลเป็นช่วงที่ค่อนข้างหนักมากสำหรับทุกคนในบ้าน เพราะน่นหน่าเอาแต่ร้องไห้ วันนึงหลายๆ รอบ

ป๊ะป๊าก้อออกไปโรงพยาบาลตั้งแต่เช้ากลับเข้าบ้านค่ำเกือบทุกวัน กลับมาก้อขลุกตัวอยู่แต่ในห้องหนังสือ
ป๊ะป๊ามาขอโทษกุ๊กไก่ที่ไม่ค่อยได้เข้าใกล้หมูน้อย ป๊ะป๊าบอกว่ายิ่งเห็นหมูน้อยทำให้ป๊ะป๊าคิดถึงมัมมากๆ
ช่วงวันแรกๆ ไม่มีใครเฝ้ามัมตอนกลางคืน พอกลางๆ สัปดาห์ มัมมีไข้บ่อยมากช่วงกลางคืน และนอนไม่หลับ
บางคืนก้ออ๊วกไปหลายรอบ จนป๊ะป๊าคุยกันว่าต้องมีคนเฝ้ามัมตอนกลางคืน
ช่วงกลางวันป๊ะป๊าเป็นคนไปเฝ้ามัม คืนแรกโจวานน่า (แม่บ้านของมัม) เป็นคนไปเฝ้า ส่วนคืนที่สองเซียริต้า
(น้องสาวของพี่คริสเป็นคนไปเฝ้า คืนที่สามก้อโจวานน่าอีก พอคืนที่สี่เซียริต้าไปเฝ้า
ส่วนคืนที่ห้าปีแบร์กะว่าจะไปเฝ้ามัมเอง แต่ไม่มีโอกาสอีกแล้ว หัวรุ่งประมาณตี 3 กว่าของคืนที่สี่ที่เซียริต้าไปเฝ้า
เซียริต้าโทรมาหาป๊ะป๊าว่ามัมอาการไม่ดีเลย ป๊ะป๊ามาปลุกพี่คริส กุ๊กไก่กับหมูน้อยก้อตื่นขึ้นมาพร้อมกัน
ตอนนั้นกุ๊กไก่กลัวมมาก ภาวนาว่าขออย่าให้มัมเป็นอะไร พี่คริสเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วต้องโทรหาน่นหน่าและปีแบร์
ส่วนป๊ะป๊าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก้อเดินเข้าห้องน้ำ กุ๊กไก่ได้ยินเสียงป๊ะป๊าร้องไห้
ตอนนั้นทำอะไรไม่ถูกเลย ป๊ะป๊าร้องไห้เสียงดังมาก กุ๊กไก่กอดหมูน้อยแน่นแล้วก้อร้องไห้ไปด้วย
ป๊ะป๊าเดินออกมาจากห้องน้ำ แล้วก้อหอมแก้มหมูน้อย พร้อมกับร้องไห้แล้วก้อพูดอะไรไม่รู้กุ๊กไก่ฟังไม่ออก

แล้วเค้าก้อเดินทางไปโรงพยาบาลกันตั้งแต่ตอนตี 4 กุ๊กไก่อยู่บ้านสองคนหมูน้อย
ตอนเช้าของวันที่ 31 มีนาคม ประมาณ 7.50 พี่คริสส่งข้อความมาหากุ๊กไก่ว่า 

“We are waiting for mom to join the stars”

ตอนเห็นข้อความน้ำตากุ๊กไก่ไหลแบบไม่รู้ตัวเลย กุ๊กไก่โทรกลับหาพี่คริส 
พี่คริสบอกว่าหมอถอดทุกอย่างจากตัวมัมแล้ว แต่มัมยังพยายามสู้ที่จะอยู่ต่อ

หลังจากนั้นประมาณ 2 ชม.กว่ากุ๊กไก่ก้อไม่ได้ยินอะไรจากพี่คริสเลย กุ๊กไก่โทรหาอีกรอบ 
ปีแบร์รับสายบอกว่าใกล้ถึงบ้านแล้ว ตอนนั้นกุ๊กไก่ไม่รู้ว่าเค้ากลับบ้านทำไม
คิดในใจว่าคงพามัมกลับมาบ้าน พอพี่คริสมาถึงกับปีแบร์ เค้าก้อเดินตรงเข้าไปห้องมัม
กุ๊กไก่ถามว่าจะทำอะไรกัน พี่คริสบอกว่ามาเอาเสื้อผ้ามัม ตอนนี้มัมไม่รู้สึกตัวแล้ว
รอให้มัมไปอย่างเดียว แล้วพี่คริสก้อเดินเข้าไปห้องน้ำมัม พร้อมเอาวิกผมมัมออกมา
กุ๊กไก่เห็นวิกผมแล้วเข่าอ่อน น้ำตาไหล ถามตัวเองว่านี่เป็นเรื่องจริงเหรอ มัมจะไปจริงๆ เหรอ
เดี่ยวมัมก้อดีขึ้น มัมต้องหายสิ มัมต้องไปเป็นอะไร พี่คริสเห็นกุ๊กไก่น้ำตาไหล แกบอกว่าอย่าร้องต้องเข้มแข็ง

สักพักเซียริต้าเดินเข้ามา
แกแค่เรียกกุ๊กไก่แค่สั้นๆ ว่า  

“กุ๊ก ม๊ะหม่า”

กุ๊กไก่ก้อปล่อยโฮเลย กอดเซียริต้าแน่นแล้วก้อพากันร้องไห้ทั้งคู่
กุ๊กไก่ยืนดูเค้าเลือกชุดให้มัม ดูไปร้องไห้ไป น้ำตาไหลไม่ยอมหยุด 
กุ๊กไก่เข้าไปหยิบเครื่องสำอางค์ของมัมใส่กระเป๋าไปให้มัมด้วย

หลังจากเค้าเก็บของทุกอย่างเสร็จ พี่คริสก้อเดินทางกลับไปโรงพยาบาลโตริโน่
ทิ้งกุ๊กไก่กับหมูน้อยไว้ที่บ้านเหมือนเดิม ช่วงนี้ทรมานมาก กุ๊กไก่ทำไรไม่ถูก นั่งโพสข้อความในเฟช 
โพสเสร็จ กุ๊กไก่โทรหาแม่ที่ไทย เล่าให้แม่ฟัง แม่บอกว่าให้กรวดน้ำให้มัม พร้อมกับอธิฐานให้มัม
กุ๊กไก่วางหูจากแม่ก้อไปกรวดน้ำ เสร็จแล้วก้อพาหมูน้อยไปนอน
จับหมูน้อยใส่ในแปล ไกวเปลไปร้องไห้ไป พร้อมกับพูดถึงมัมว่า 

“หลับให้สบายเถอะมัม ไม่ต้องห่วงเชซาเหร่ะ เชซาเหร่ะรู้ว่าย่าเค้ารักเค้ามาก และจะอยู่ข้างๆ เค้าตลอดไป
ย่าก้อจะอยู่ในใจของเชซาเหร่ะตลอดไป กุ๊กไก่จะเลี้ยงเชซาเหร่ะให้ดี ให้สมกับที่มัมรัก”

ระหว่างที่กุ๊กไก่พูดหมูน้อยก้อหลับ พอพูดจบเสียงโทรศัพท์มือถือกุ๊กไก่ก้อดังขึ้น
กุ๊กไก่มารับได้ยินเสียงพี่คริสร้องไห้ ตอนนั้นกุ๊กไก่ยิ่งร้องไห้หนักเข้าไปอีก
พี่คริสบอกว่า มัมไปแล้วนะ กุ๊กไก่ถามว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ พี่คริสบอกว่า เมื่อ 30 วินาทีก่อนที่จะโทรหากุ๊กไก่ 
มัมยอมไปหลังจากที่พี่คริสไปกระซิบข้างหู ว่าหลับเถอะมัม
ไม่ต้องห่วงเชซาเหร่ะ พร้อมกับเอารูปเชซาเหร่ะใส่มือให้มัม แล้วมัมก้อหมดลม
มัมสิ้นลมหลังจากที่กุ๊กไก่พูดจบและหมูน้อยหลับ





เรื่องราวยังมีต่อไดหน้านะคะ............................






ลาก่อนมัม ตอนที่ 1

     Share

<< RIP Mamma Margarita...คุณย่าสุดที่รักของหมูน้อย...หมูน้อย 9 เดือนแล้วกั๊บ (อัพย้อนหลัง) >>

 

 

 

 

 

 

 

Posted on Tue 10 Apr 2012 5:16
 

 
 
Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

 

 

 
ตั้งใจมาหาเรื่องราวเที่ยวโรมคะ เปิด ๆ ไป ดันมาเจอบล็อกคุณเข้า ขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ บ้านนี้ก็เคยสูญเสียคนที่รักไปสองคนปีติด ๆ กันเลย ก็เขียนความในใจไว้ที่บล็อกเหมือนกันคะ แต่อยู่ที่ Bloggang โน่น

วีนัส จากเบลเยียมคะ
Venus - We Are FroM BeLGiUM's Blog   
Tue 8 May 2012 18:41 [4]

ขอแสดงความเสียใจด้วยค่ะ
maita   
Sun 15 Apr 2012 22:16 [3]

คุณย่ารอหลานรักจริงๆนะกุ๊กไก่...เศร้าค่ะ
หยง   
Tue 10 Apr 2012 21:45 [2]

ขอแสดงความเสียใจด้วยค่ะ พี่กุ๊กไก่สู้ๆน๊ะค่ะ
Jane   
Tue 10 Apr 2012 14:46 [1]
 



 

 

 

 











Site Meter